Włoska Kuchnia
Posiłek jest dla Włochów świętowaniem życia, nie tyle jednak sztuki kulinarnej, co cudownej obfitości darów natury. Głęboki szacunek wobec owoców ziemi i morza jest wspólny dla całego kraju, choć zarówno historia, jak i położenie geograficzne miały wpływ na silny regionalizm włoskiej kuchni. Jeden z sekretów niepowtarzalnego smaku leży w żyznej włoskiej glebie. Po podboju Meksyku hiszpański konkwistador Hernán Cortés powrócił do Starego Świata z transportem dziwacznych, nieznanych owoców i warzyw. Wśród nich była niepozorna, niewielka kulka, ochrzczona przez Włochów w 1554 r. mianem porno d'oro (złote jabłko). Małe żółte owoce, zasadzone we włoskiej ziemi, 200 lat później przeobraziły się w wielkie pomidory o głęboko rubinowej barwie, a ich stosunkowo ubogi smak (współczesny pisarz Felici pisał, że oryginalny owoc "lepiej wyglądał, niż smakował") stał się intrygujący, rozwijający się jeszcze pod wpływem przypraw. Dzisiaj pomidory są nie tylko najważniejszym składnikiem wielu wyszukanych potraw, ale też mogą stanowić oddzielne danie, podawane z fasolowym bądź ryżowym nadzieniem, przekładane plastrami świeżej mozarelli jako antipasto (przy-stawka) lub po prostu lekko skropione oliwą : przyozdobione listkami bazylii.
Pikantna przeszłość.
Do epoki renesansu historia włoskiej kuchni podążała ręka w rękę z wojennymi losami państwa. W IX stuleciu do Rzymu wkroczyli Arabowie, przywożąc ze sobą wschodnie sorbety, pierwotnie podawane między daniami, aby odświeżyć talerz. Sycylia, gdzie wpływy arabskie zakorzeniły się najbardziej, słynie z sorbetów i wspaniałych deserów, m.in. cassata siciliana, słodkiego biszkoptu przekładanego serem ricotta lub kremem pistacjowym, ozdobionego masą migdałową i kandyzowanymi owocami.