Początki
Jak powszechnie wiadomo, Włochy wyglądają jak but. Długi, wąski półwysep wystający z "podbrzusza" Europy jest ustawiony tak, jakby chciał "kopnąć" Sycylię na zachód. Ten szczególny kształt uczynił z Włoch naturalne siedlisko wczesnych cywilizacji. Alpy, odcinając jedyne połączenie lądowe z resztą Europy, stanowiły naturalną ochronę półwyspu przed barbarzyńcami, którzy grasowali na północy kontynentu. Morze Śródziemne, otaczając trzy pozostałe strony półwyspu, służyło jako szlak dotarcia cywilizacji, a następnie jej eksportu. Kraj dzieli się na dwa odrębne regiony: północny - kontynentalny i południowy - półwysep. Łączna powierzchnia obu części wynosi ok. 250 tys. km. Część północna jest równiną, odgrodzoną na północy i północnym wschodzie Alpami, a na południu Apeninami. Równina, która niegdyś była rozległą zatoką Adriatyku, stopniowo napełniała się bogatymi w azotany mułami Padu. Adygi oraz innych rzek i stała się najżyźniejszym regionem Włoch.
Grzbiet górski.
Na półwyspie dominują Apeniny, tzw. szkielet Włoch. Góry te przechodzą od Alp Francuskich i wybrzeża Ligurii na północnym wschodzie, przez północną Toskanię do wybrzeża Adriatyku na południowym wschodzie i. zmieniając kierunek, ponownie docierają na zachód do Cieśniny Messyńskiej pomiędzy Sycylią a szpicem buta. W centralnym regionie Abruzji szczyty Gran Sasso d'Italia wznoszą się na wysokość 2912 m n.p.m. Zycie dawnych mieszkańców Włoch kwitło na zachodzie, na nizinach na północ i na południe od Rzymu, gdzie leży kilka naturalnych portów i długich rzek. Łatwo było sterować niewielkimi łodziami na Tybrze. Arno, Livi czy Volturno, a doliny rzek tworzyły naturalne szlaki komunikacji pomiędzy wybrzeżem a wnętrzem kraju.