Muzyka i Opera
Italię nazywa się często ojczyzną muzyki, a wizerunek Mediolanu jest nierozerwalnie związany z budynkiem La Scali. Kiedy gmachy oper płonęły, co się często zdarzało, ludzie publicznie płakali, a kraj okrywała żałoba. Na szczęście Włosi ciągle jeszcze mają oper pod dostatkiem, a ich wkład w muzykę współczesną wykracza poza rokokowe wnętrza i operetkową wylewność. Mnich Guido d'Arezzo wymyślił gamę, a wydawca Ottaviano dei Petrucci wynalazł metalowe czcionki umożliwiające druk notacji menzuralnej. Włoski jest językiem muzyki, użyczywszy jej takich terminów, jak piano, forte, soprano czy drammatico. Włochy również dały światu forte-pian, akordeon i wiolonczelę, nie wspominając o skrzypcach - w Cremonie, od XVI w. ośrodku lutnictwa, kształtów skrzypiec można się dopatrzyć nawet w spiralnych gzymsach pałaców.
Pokarm miłości.
Gdyby nie włoska wrażliwość, świat byłby pozbawiony szlachetności i intensywności Verdiego albo uwodzicielskich melodii Vivaldiego. Słynne Adagio Albinoniego trafia w gust publiczności rozmiłowanej nie tylko w muzyce baroku, a wielbiciele opery są nagrodzeni arcydziełem komedii - Cyrulikiem sewilskim Rossiniego, porywającymi melodiami Vincenza Belliniego i dramatycznym przebiegiem Toski czy Turandot. Kolejną specjalnością jest bel canto, tradycyjna włoska sztuka śpiewu, lub neapolitańskie pieśni miłosne, tak nieodłączny element tego namiętnego miasta, jak pizza czy Wezuwiusz. Włoska twórczość obejmuje również sonaty Scarlattiego. łatwe do zapamiętania madrygały, poważne melodie Palestriny oraz najczystsze śpiewy gregoriańskie - nie wspominając o współczesnej muzyce pop i jej wykonawcach: Drupim, Toto Cutugno czy Zucchero. Wśród autorów ballad, dowcipnych i romantycznych, na wzmiankę zasługują Gino Paoli. Francesco de Gregori, Gabriela Ferri, Lucio Dalia i Claudio Baglioni.