Kino Włoskie
Włoskie kino zawsze oscylowało między epickim spektaklem a odważnie przedstawionymi intymnymi emocjami. Przed wybuchem I wojny światowej włoscy reżyserzy zdołali sfilmować Miłość ubogiego młodzieńca i kilka wersji monumentalnej powieści Bulwera-Lyttona Ostatnie dni Pompei - film z 1908 r. odniósł światowy sukces. Narodziny włoskiego filmu fabularnego przy-padają na rok 1905, kiedy wytwórnia Albertini--Santoni wypuściła na ekrany kin Zajęcie Rzymu. Jego tematem jest klęska wojsk papieskich po ataku oddziałów Garibaldiego. W najsłynniejszej scenie Bersaglieri skupia swe siły, by zdobyć rzymską bramę Porta Pia. Ponieważ wiele scen kręcono bezpośrednio na miejscu, film jest zapowiedzią dwóch nurtów w historii włoskiego kina: realizmu i spektaklu historycznego. Włoskie kino przeskoczyło kilka etapów rozwoju międzynarodowej kinematografii. W Wielkiej Brytanii, USA i Francji pierwsi reżyserzy czuli się związani z teatrem rewiowym i salami koncertowymi, w związku z tym filmy traktowano jako "rozrywkę niższego szczebla". Tymczasem we Włoszech pierwsi producenci filmowi wywodzili się z kręgów inteligenckich i arystokratycznych, tworząc tzw. kino intelektualne. W czasach, gdy większość krajów postrzegała film jako zdumiewającą nowość, Włosi wykorzystywali go do wy-rażenia sensu życia.
Wczesne ekstrawagancje.
Na początku XX w. kino włoskie zostało zrewolucjonizowane przez dwóch reżyserów: Enrica Guazzoniego i Piera Fosco. Historyczne i melodramatyczne zamiłowania obu reżyserów stanowiły doskonałe uzupełnienie rozkwitającego nacjonalizmu; obaj też czerpali z historii wojennych wyczynów starożytnego Rzymu.